Σελίδες

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Τα τελευταία χιόνια την πρώτη μέρα της Άνοιξης!

Κι ενώ βλέπω παντού φωτογραφίες με ανθισμένα λουλούδια και ηλιόλουστα τοπία χαμογελώ... γιατί εμείς καλωσορίσαμε την πρώτη μέρα της Άνοιξης με μια μικρή βουτιά στα τελευταία χιόνια της σεζόν. Ήταν η ώρα της εκδρομής που είχαμε αναβάλλει από την Καθαρά Δευτέρα. Είχαμε τότε κλείσει δωμάτιο σε ένα ξενώνα στα Τρίκαλα Κορινθίας και παρότι ακυρώσαμε, η ιδιοκτήτρια μας είπε ότι η προκαταβολή μας ισχύει κι έτσι κανονίσαμε να πάμε αυτό το Σαββατοκύριακο.

Τα Τρίκαλα Κορινθίας είναι πολύ κοντά στην Αθήνα (μόλις 1,5-2 ώρες) και είναι ένα όμορφο χωριό, γεμάτο με ξενώνες και πέτρινα σπιτάκια με κεραμίδια. Αυτό όμως που με λαχτάρα περιμέναμε ήταν να πάμε στα χιόνια. Βάλαμε τα αδιάβροχα παντελόνια μας, τις μπότες μας, τα γάντια μας και ανηφορίσαμε προς το χιονοδρομικό. Η αλήθεια είναι πως δεν είχε πολλά χιόνια. Μια πλαγιά όμως μέσα στα έλατα μας έφτανε για να φτιάξουμε τον χιονάνθρωπο μας και ευτυχώς το χιόνι ήταν μαλακό και μπορούσαμε να παίξουμε με άνεση! Μέχρι και καρότο είχαμε πάρει μαζί μας :-)


Κάθε φορά που φτιάχνω χιονάνθρωπο αναρωτιέμαι πώς στο καλό φτιάχνονται οι χιονάνθρωποι των postcards και της τηλεόρασης! Εμείς ποτέ δεν καταφέρνουμε να τον κάνουμε ολοστρόγγυλο και πολύ μεγάλο. Όσο για το ντύσιμο... εντάξει το κασκόλ είναι εύκολο αλλά το σκουφί δεν στεκόταν με τίποτα! Γι'αυτό και η Αθηνά πρότεινε να του βάλουμε μαλλιά! Βρήκαμε κάτι ξερά κλαδάκια με σγουρά καφετί φύλλα και φτιάξαμε και την κόμη του Όλαφ που όπως βλέπετε μοιάζει αρκετά με τη δική μου :-) 


Και παίξαμε και χιονοπόλεμο! Η μικρή το ευχαριστήθηκε πάρα πολύ, γελούσαν και τα αυτιά της! Κολλούσε το χιόνι στα γάντια της και μετά ήθελε να το σκουπίσει πάνω στο πρόσωπο μας!  


Και επειδή δεν έχουμε τον οικογενειακό μας φωτογράφο να μας ακολουθεί, η φωτογραφική μηχανή ήρθε και στα δικά μου χέρια. Η μαμά blogger βγάζει φωτογραφίες καθισμένη, ανεβασμένη σε κορμούς, ξαπλωμένη μπρούμυτα και ανάσκελα. Ακόμα και στην κατηφορική πλαγιά ξάπλωσα.. αφού δεν έγινα χιονοστιβάδα πάλι καλά!


Ευτυχώς που πήγαμε το Σάββατο στο βουνό γιατί την Κυριακή έβρεχε όλη μέρα και δεν μπορούσαμε να κάνουμε πολλά πράγματα. Πήγαμε μια βόλτα από τη λίμνη Δόξα στο Φενεό και γυρίσαμε νωρίς στην Αθήνα. Τουλάχιστον γεμίσαμε ένα τσικ τις μπαταρίες μας για να βγάλουμε άλλη μια πολυάσχολη βδομάδα! Και περιμένουμε να γυρίσει ο καιρός... να έχει ήλιο, να ανθίσουν σιγά σιγά τα λουλούδια, να πρασινίσουν τα δέντρα στους δρόμους. Να καλωσορίσουμε την Άνοιξη όπως πρέπει βρε παιδί μου! 

Την καλημέρα μου!



post signature

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

Κατασκευή Κουκουβάγια!

Όσο κι αν τρελαίνομαι για βόλτες και δραστηριότητες με πιάνει και μένα μερικές φορές να θέλω απλά να κάτσουμε σπίτι (ειδικά όταν κάνει κρύο), να κάνουμε (μικρές) δουλειές, να ακούσουμε μουσική και γιατί όχι, να κάνουμε και καμιά κατασκευή με τη μικρή! 


Για αυτή την κατασκευή χρειαστήκαμε ψαλίδι, φύλλα φελτ, κόλλα και ένα φύλλο χαρτόνι. Για αρχή, εκτύπωσα το πατρόν που θα βρείτε παρακάτω και έκοψα το κάθε σχηματάκι ξεχωριστά. Το νήπιο διάλεξε τι χρώματα ήθελε για τα μάτια, τα αυτιά, την κοιλιά, τα φτερά. Στη συνέχεια, με οδηγό κάθε σχήμα έκοψα και τα φύλλα φελτ. Μην ξεχάσετε να κόψετε 2 μάτια, 2 αυτιά, 2 φτερά.. εγώ τα ξέχασα στην αρχή :-)



Ένα χαρτόνι Α4 ήταν αρκετό για να κάνω τη βάση για να κολλήσουμε πάνω τα στοιχεία για την κουκουβάγια. Δυστυχώς δεν βρήκα έτοιμο σχήμα και έκανα ένα μόνη μου.. γι'αυτό και το μεγάλο κεφάλι :-) Το άσπρο της κουκουβάγιας είναι και αυτό φελτ που το κόλλησα πάνω στη βάση και το έκοψα γύρω γύρω. Ανάμεσα στο άσπρο και το χαρτόνι, κόλλησα στην κορυφή της κουκουβάγιας ένα σπάγγο για να μπορούμε να την κρεμάσουμε.


Έτοιμη! Την κρεμάσαμε σε κάποιες κορνίζες στον τοίχο, μετά σε κάτι γαντζάκια στο δωμάτιο της μικρής και καταλήξαμε να τη βάλουμε τελικά στο ματάκι της πόρτας. Θα ήθελα να φτιάξω κι άλλες κρεμαστές κουκουβάγιες αλλά πιο μικρές αυτή τη φορά και με χρώματα που δεν ταιριάζουν πολύ μεταξύ τους.. κόκκινα μάτια, πράσινα αυτιά, μωβ φτερά κτλ. καταλάβατε.. δηλαδή μια τρελοκουκουκουβάγια, αυτή μου βγήκε πολύ καθώς πρέπει και με πολύ μεγάλο κεφάλι!




post signature

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Η Γαλλία και το 12!

Πρέπει να ήταν σε ένα επεισόδιο της Πέππα που η μικρή γουρουνίτσα είχε μια φίλη από τη Γαλλία τη Ντελφίν το γαϊδουράκι (αν θυμάμαι καλά). Και ο μικρός Νικόλας είναι από τη Γαλλία. Και σε κάποιο άλλο καρτούν ακούσαμε ότι η ηρωίδα έμενε στη Γαλλία. Και κάποια στιγμή ακούσαμε ότι στη Γαλλία υπάρχουν κάστρα. Κι ένα τραγούδι ακούσαμε που ήταν στα γαλλικά. Και η μαμά Βέρα μιλάει γαλλικά. Αυτό ήταν. Κάπως έτσι γεννήθηκε το κίνημα "πάμε στη Γαλλία" που επικρατεί στο σπίτι μας τον τελευταίο καιρό. Το παιδί μου έχει κολλήσει με τη Γαλλία. Μου κάνει αμέτρητες ερωτήσεις κι εγώ απαντώ.

- Πώς μπορεί να πάει κάποιος στη Γαλλία;
- Με αεροπλάνο, με τραίνο, με αυτοκίνητο. Αλλά καλύτερα με αεροπλάνο, είναι μόλις 3 ώρες! Φεύγεις το πρωί και το μεσημέρι έχεις φτάσει!
- Ναι.. μαμά, αλλά εμείς θα πάμε με ελικόπτερο. Θα πάμε πιο γρήγορα. 
- Δεν νομίζω Αθηνά.. δεν μπορούμε να πάμε με ελικόπτερο, είναι μικρό και θα είναι πολύ στενές οι θέσεις. (αυτός είναι ο λόγος δηλαδή!).
- Και στη Γαλλία έχει κάστρα μαμά, ε;
- Ναι, έχει. Και παλάτια με χρυσά κάγκελα! (εννοώ τις Βερσαλίες).
- Και πραγματικές προγκίπισες μαμά;
- Εμ...να σκεφτώ.. μάλλον έχει και μια πριγκίπισα! (εκεί κάτω, στο Μονακό ντε).
- Τότε, θα κάνω στη Γαλλία το πάρτυ γενεθλιών μου μαμά! Και θα καλέσω και όλους μου τους φίλους!
- Ναι.. μόνο μην το λες πολύ παραέξω και νομίζει ο κόσμος πως θα ναυλώσουμε τζετ με 20 πιτσιρίκια για να κάνουμε το πάρτυ σου στη Γαλλία!
- Τι είναι τζετ μαμά;;;;

Βλέπω αυτή την εικόνα και θέλω να πάω στη Γαλλία τώρα!

Και μετά αρχίζει μονόλογος με μπόλικη φαντασία: "Θα πάω στη Γαλλία με το αεροπλάνο και όχι με αυτοκίνητο γιατί θα κάνουμε πολλές μέρες. Στη Γαλλία έχει πραγματικά κάστρα, καινούρια κάστρα. Θα πάω να δω τα κάστρα. Και θα κάνω το πάρτυ μου. Στο πάρτυ μου θα καλέσω όλους μου τους φίλους. Και τη Μυρτώ. Και τις άλλες φίλες μου από το μπαλέτο. Και την ξαδέρφη μου τη Λυδία. Στη Γαλλία έχει τα πιο ωραία βιβλιοπωλεία. Θα πάμε να πιούμε και καφέ στη Γαλλία. Και η μαμά μου λέει ότι έχει και πολύ ωραία γλυκά στη Γαλλία. Σαν την τούρτα του πάρτυ μου (για να μην ξεχνιόμαστε). Μαμά!!! Πότε θα πάμε στη Γαλλία;;;;"

Και να σας πω βέβαια αν τύχει και δείτε την κόρη μου κάπου ότι σίγουρα θα σας ρωτήσει αν έχετε πάει στη Γαλλία! Χθες ρώτησε και τον παιδίατρο της. Εντωμεταξύ, έχει τύχει και της απαντάνε όλοι ΝΑΙ!

Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και ο αριθμός 12. Είναι ο αριθμός που έχει κολλήσει το νήπιο τον τελευταίο καιρό. Όλα τα μετράει μέχρι το 12. Η Άνοιξη θα έρθει σε 12 μέρες. Και η πληγή στο πόδι της θα γιατρευτεί σε 12 μέρες. Και οι αγαπημένες της πριγκίπισες είναι 12. Και πριν κοιμηθεί θέλει να δει 12 επεισόδια με τη Μικρή Γιατρό. Και θέλει να πιει πολλούς χυμούς, 12!


Φανταστείτε ότι σε μερικές κουβέντες συνδυάζει και τη Γαλλία και το 12. Το αποτέλεσμα είναι ότι θέλει να πάει στη Γαλλία αλλά όχι τώρα, σε 12 μέρες. Θα πάρει μαζί της 12 φίλες της. Θα γνωρίσει τις 12 Γαλλίδες πριγκίπισες και θα κάνει το πάρτυ της σε 12 κάστρα. 

Δύο πράγματα είναι σίγουρα. Κάποια στιγμή θα πάμε στη Γαλλία. Και θα παίξω το 12 στο τζόκερ :-)

post signature

Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2015

Ζεστή σοκολάτα και οπερέτα!

Νομίζω πως τίποτα δεν μπορεί να σε ζεστάνει τις χειμωνιάτικες μέρες όσο ένα ζεστό καλοφτιαγμένο ρόφημα σοκολάτας! Και λέω καλοφτιαγμένο γιατί προφανώς εννοώ να την φτιάξουμε τη σοκολάτα μόνοι μας και όχι απλά να ανακατέψουμε ένα έτοιμο μείγμα με γάλα ή νερό. Θα σας δώσω λοιπόν μία συνταγή σούπερ ντούπερ νόστιμη και σούπερ ντούπερ παχυντική :-) Ε, δεν θα σωθούμε αν δεν πιούμε αυτή τη σοκολάτα, έτσι δεν είναι;

via

Υλικά για ζεστή κρεμώδη σοκολάτα:

Κουβερτούρα ή λευκή σοκολάτα
Κρέμα γαλακτος
Λίγο γάλα
Ζάχαρη και στιγμιαίος καφές (αν σας αρέσει)

Ετοιμασία:
  • Βάζετε όμορφη χειμωνιάτικη αλλά ζεστή μουσική... για παράδειγμα Αρλέτα :-) "Κι έρχεται κρύο..." 
  • Χτυπάτε με το μιξεράκι σας ένα πακέτο κρέμα γάλακτος μέχρι να γίνει σαντιγύ. Μπορείτε αν θέλετε να προσθέσετε λίγη ζάχαρη, προσωπικά μου αρέσει χωρίς.
  • Βάζετε περίπου 50 γρ. κουβερτούρα σε ένα μπρίκι (ή 2-3 σειρές λευκή σοκολάτα αν την προτιμάτε). 
  •  Μέσα στο μπρίκι ρίχνετε και ένα φλυτζάνι από τη σαντιγύ και ζεσταίνετε το μείγμα σε χαμηλή φωτιά. 
  • Ανακατεύετε μέχρι να λιώσει η σοκολάτα και αν θέλετε προσθέτετε λίγο γάλα για να πετύχετε την πυκνότητα που θέλετε.
  • Μόλις λιώσουν τελείως τα στέρεα κομμάτια σοκολάτας είναι έτοιμη. Ακριβώς τότε, το ρόφημα θα είναι χλιαρό. Αν θέλετε μπορείτε να το αφήσετε λίγο ακόμα για να ζεσταθεί περισσότερο.
  • Προσθέστε ζάχαρη και αν σας αρέσει μια κουταλιά στιγμιαίο καφέ. Εγώ βάζω λίγο καφέ με άρωμα φουντούκι και ταιριάζει πολύ!
  • Μπορείτε να βάλετε και αρωματικά όπως βανίλια, κανέλα ή ότι άλλο σας αρέσει την ώρα που ζεσταίνεται η σοκολάτα. Αρκεί μετά να σουρώσετε το ρόφημα πριν το πιείτε.
Αν πάλι θέλετε να φτιάξετε ζεστή σοκολάτα για όλη την οικογένεια, απλά αυξήστε τα υλικά και ετοιμάστε τη σε κατσαρολάκι.

Και να έρθουμε και στην οπερέτα! Πριν από περίπου 1 μήνα είδα στην τηλεόραση διαφήμιση της Λυρικής Σκηνής για την παράσταση "Θέλω να δω τον Πάπα" του Θεόφραστου Σακελλαρίδη. Μου κόλλησε το τραγούδι τόσο πολύ που το σιγοτραγουδούσα όλη την ώρα και το έμαθα και στην Αθηνά :-) (τι τραβάει κι αυτό το παιδί). Και εννοείται ότι ήθελα να δω και την παράσταση! Μην νομίζετε ότι έχω ξαναπάει, πρώτη φορά θα έβλεπα οπερέτα! Άρχισα λοιπόν να ψάχνομαι, με ποιον μπορώ να πάω, πότε είναι οι παραστάσεις, πόσο έχουν τα εισητήρια κτλ. Μέσα σε 2-3 μέρες βρήκα παρέα, έκλεισα τα εισητήρια και μετά περίμενα να έρθει η μέρα της παράστασης η οποία ήταν χθες!

Και να'μαι η κουκουβάγια κουκουλωμένη με σκούφο και κασκόλ μπροστά από το θέατρο Ολύμπια με την αγαπημένη θεία Σοφία (η καλύτερη παρέα για τέτοια θεάματα), να παρατηρώ τον κόσμο που παρεβρισκόταν. Όλοι, μα σχεδόν όλοι πάνω από 70-75 χρονών! Και δεν το λέω για κακό, τους χάρηκα πάρα πολύ τους ανθρώπους! Με τέτοιο κρύο να ξεβολευτούν και να πάνε να δουν παράσταση! Και όλοι περιποιημένοι! Τι γουναρικά, κοσμήματα, κομμωτηριασμένα φουσκωτά μαλλιά και αρώματα.. πωπώ, αυτό δεν το λέω για καλό, όλο το μπουκάλι είχαν αδειάσει οι κυρίες πάνω τους! 


Η παράσταση ήταν φανταστική! Η οπερέτα είναι σαν μιούζικαλ, με ερμηνείες και τραγούδια που απλά είναι σε συγκεκριμένο κλασικό ύφος. Με ορχήστρα, σκηνικά και κοστούμια. Και αυτό το έργο τόσο ωραίο και διασκεδαστικό! Δεν το περίμενα να γελάσω τόσο πολύ! Έξυπνοι στίχοι, σπιρτόζικη μουσική, καθαρές αστείες ατάκες! Όταν δε, ήρθε η στιγμή για το γνωστό άσμα "θέλω να δω τον Πάπα" όλο το θέατρο σιγοτραγουδούσε και κουνιόταν στις θέσεις του! Με λίγα λόγια το απόλαυσα! Και πάλι σκέφτηκα τι καλά που τόλμησα να πάω σε παράσταση που όμοια της δεν είχα ξαναδεί! Μα, πρέπει να δοκιμάζουμε τελικά καινούρια πράγματα!

Αν νομίζετε πως είναι κάτι που σας αρέσει, μη διστάσετε καθόλου να πάτε! Έχουν μείνει μόνο 5 παραστάσεις για αυτό το έργο: 20, 21, 22 Φεβρουαρίου και 17, 19 Απριλίου. 

Έφυγα χθες βράδυ από την παράσταση με ένα χαμόγελο πλατύ πλατύ! Ήρθα σπίτι, έφτιαξα μια ζεστή σοκολατίτσα κι έκατσα να γράψω εδώ :-) Όμορφα συναισθήματα από απλά πράγματα τελικά..

Και σας βάζω και το τρέιλερ της παράστασης! Άντε, πατήστε το!



post signature

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

Γεμιστές καρδιές για το τσάι μου :-)

Από το μεσημέρι ψάχνω τίτλο γι' αυτή την ανάρτηση. Και όχι μόνη μου. Το συζήτησα με τη μαμά μου, με τη φίλη μου στο μπαλέτο, με το Νίκο. Αυτό που ήθελα να πω είναι πως έφτιαξα κάτι γεμιστά πιτάκια να τα πω, βουτήματα να τα πω, μπισκότα δεν θα τα πω (δεν είναι κιόλας, μην μπερδευόμαστε) σε σχήμα καρδιάς. Έπεσαν πολλοί τίτλοι και δεν μου άρεσε κανένας. Τι στίχους από τραγούδια ξεσηκώσαμε για καρδιές, τι γνωμικά, τι φτιάξαμε δικές μας λέξεις τύπου "ζυμαρένιες, μαρμελαδένιες κτλ".. τίποτα, δεν μου άρεσε τίποτα. Στο τέλος σκέφτηκα να γράψω ότι είναι, δηλαδή: "γεμιστές καρδιές από φύλλο κουρού με μαρμελάδα κεράσι, ότι πρέπει για το τσαγάκι μου αυτή την κρύα μέρα!" Μα, τι μακρουλός τίτλος. Τον έκοψα λοιπόν και κατέληξα γιατί με βρήκε πάλι εδώ, πάνω από το λαπτόπι η μαύρη νύχτα :-)


Πιο εύκολο βουτηματάκι από αυτό δεν υπάρχει! Όπως ξέρετε για τα γρήγορα και εύκολα προτιμώ να παίρνω έτοιμο φύλλο. Έτσι έκανα και χθες. Με ένα φύλλο κουρού, λίγη μαρμελάδα κεράσι και ένα κουπάτ καρδιά έφτιαξα σε 15 λεπτάκια αυτές τις νόστιμες γεμιστές καρδιές! Και μην μου πείτε ότι δεν έχετε κουπάτ καρδιά γιατί δεν θα σας πιστέψω, αλήθεια!


Άνοιξα το φύλλο και το πάτησα λίγο με τον πλάστη. Με το κουπάτ καρδιά δημιούργησα γύρω στις 26 καρδιές. Καθόμουν και τις κοίταζα στον πάγκο πόσο συμμετρικά στέκονταν η μία δίπλα στην άλλη :-)

Άνοιξα μια καλή μαρμελάδα κεράσι με ολόκληρα κομμάτια και έβαλα στις μισές καρδιές λίγη ποσότητα στο κέντρο. Εννοείται πως μπορείτε να βάλετε όποια μαρμελάδα σας αρέσει. Και νομίζω πως αν διαλέξετε κόκκινο φρούτο θα ταιριάζει πολύ! Φράουλα, βατόμουρα, μύρτιλο, κράνα! (μαρμελάδα από κράνα.. απλά θεϊκή)


Μετά σκέπασα κάθε καρδιά που είχα βάλει μαρμελάδα με μία άλλη σκέτη, σαν παπλωματάκι. Και με ένα πιρουνάκι πάτησα το γύρω γύρω για να κάνω το γνωστό σχεδιάκι. Χτύπησα κι ένα αυγουλάκι και το πέρασα με ένα πινελάκι από πάνω. Για το τέλος άφησα το γκλίτερ! Το γκλίτερ της τεμπέλας ζαχαροπλάστισσας.. απλή κρυσταλλική ζαχαρίτσα on top :-) Και αυτό ήταν, βουρ και στο φούρνο να ετοιμάσουμε το τσαγάκι μας! 


Στους 180 βαθμούς (σε προθερμασμένο φούρνο) για 12 λεπτάκια περίπου, μέχρι να χρυσίσουν λίγο οι καρδιές. Και είναι έτοιμες! Γεμιστές καρδιές με μαρμελάδα, ότι πρέπει για το τσαγάκι μου, σας το ξαναείπα; Φτιάξτε τες για το Σαββατοκύριακο που εορτάζουν οι Βαλεντίνοι. Για να συνοδέψουν το πρωινό καφεδάκι του συντρόφου σας είναι μια χαρά και για κέρασμα στη φίλη σας το απόγευμα είναι πάλι ωραίες. Για να καταλήξουν οι τελευταίες καρδιές Δευτέρα πρωί στο ταπεράκι του νηπίου/γενικώς πιτσιρικίου σας! Ξέρετε, το κολατσιό που δεν είναι συνηθισμένο και δείχνει πως η μαμά του το αγαπάει :-)


Το σερβίτσιο αυτό είναι της μαμάς μου και είναι από αυτά τα παλιά, αγγλικά πορσελάνινα. Κάθε φορά που τα βλέπω θέλω να οργανώσω κάλεσμα σε τσάι! Να έρθουν οι φίλες μου, να πίνουμε earl grey, να τρώμε γλυκά βουτήματα και να κουτσομπολεύουμε.. θα τα σπάσουμε λέμε! (όχι τα φλυτζάνια, προς Θεού!)


post signature

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

Πήγα-είδα Μιούζικαλ!

Την Κυριακή που μας πέρασε πήγαμε να δούμε την παράσταση "Σρεκ, το μιούζικαλ" στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Και ήταν πάρα πολύ ωραία :-)

Την ταινία Σρεκ δεν την είχε δει η Αθηνά αλλά 2 μέρες πριν την παράσταση την είδαμε όλοι μαζί για να προετοιμαστούμε. Και εμείς να θυμηθούμε την υπόθεση και η μικρή να είναι εξοικειωμένη με την ιστορία. Έτσι κάνουμε συνήθως. Αν μία παράσταση βασίζεται σε παραμύθι ή βιβλίο φροντίζω να το έχουμε διαβάσει από πριν, αυτό πάντα βοηθάει στο να παρακολουθήσει το παιδί πιο εύκολα μια παράσταση.

Ο Σρεκ λοιπόν... και μιούζικαλ! Μου αρέσουν τόσο πολύ τα μιούζικαλ που από τη χαρά μου χαμογελούσα συνεχώς. Ο πράσινος γίγαντας/τερατάκι πάει να σώσει την πριγκίπισσα του παραμυθιού με παρέα έναν πολυλογά γάιδαρο. Ο νευρικός Κακός πίσω στο κάστρο περιμένει και καμιά δεκαριά παραστρατημένοι ήρωες παραμυθιών αποζητούν την τύχη τους! Και όλη αυτή η περιπέτεια με τραγούδι από ηθοποιούς που ήταν φανταστικοί στα φωνητικά τους καθήκοντα! Τι ωραίες φωνές! Και με συγκροτηματάκι στο πίσω μέρος της σκηνής να παίζει ζωντανή μουσική! Τα τραγούδια εξιστορούσαν μέρος της ιστορίας με πολύ ωραίο τρόπο, ήταν απόλυτα κατανοητά, με έξυπνους στίχους, με μικρές ατάκες ακόμα και με μικρά ηχητικά αστεία εφέ.


Τα κουστούμια ήταν και αυτά πολύ εντυπωσιακά, ειδικά αυτό του Κακού και των ηρώων των παραμυθιών. Τα σκηνικά ενώ ήταν απλά, εξυπηρετούσαν όμορφα την ιστορία. Και υπήρχαν και κάποια σημεία εντυπωσιακά αλλά δεν αποκαλύπτω :-)


Οι ηθοποιοί ήταν όλοι πολύ καλοί ακόμα και αυτοί που είχαν δεύτερους ή τρίτους ρόλους. Και για να λέμε την αλήθεια, έτσι πρέπει να είναι σε ένα θεατρικό καλοδουλεμένο. Ο ηθοποιός που ξεχώρισε από όλους μας στο κοινό ήταν ο Μ. Θεοδωράκης που έπαιζε τον τρελαμένο γάιδαρο. Σίγουρα ο ρόλος του ήταν πιο "αβανταδόρικος" που λένε και στο θέατρο αλλά ήταν και εξαιρετική η ερμηνεία του! Μαζί με το γάιδαρο ξεχώρισα και τον Κακό της Ιστορίας. Και αυτός πολύ καλός!


Η αίθουσα του Εθνικού είναι μικρή και ζεστή. Βελούδινα κόκκινα καθίσματα και ένα κλασικό ταβάνι με πολυέλαιο και φτερωτούς αγγέλους. Επειδή δεν είναι ιδιαίτερα αμφιθεατρικά οι ταξιθέτριες προσφέρουν μαξιλαράκια στα παιδιά για να κάτσουν πιο ψηλά και να βλέπουν καλύτερα.

Η παράσταση μας άρεσε πάρα πολύ και φαινόταν σε όλα της τα σημεία ότι είναι μια προσεγμένη δουλειά. Μία δουλειά που αξίζει να πας να τη δεις. Και να σας πω και κάτι; Αλήθεια μου έκανε εντύπωση το εισητήριο. Είναι 12 ευρώ των ενηλίκων και 10 ευρώ το παιδικό και είναι ενιαίο (δεν έχει πρώτη/δεύτερη ζώνη). Για αυτή την παράσταση, αυτό το καστ, αυτό το θέατρο είναι πολύ τίμιες οι τιμές των εισητηρίων. Και χαίρομαι που μια τέτοια παραγωγή είναι προσιτή. Πρέπει να γίνει παράδειγμα για άλλες παραγωγές που ζητούν 20, 25 ακόμα και 35 ευρώ για την πρώτη ζώνη και δυσκολεύεται πολύ ο κόσμος να πάει να παρακολουθήσει. 

Κλείνοντας να προσθέσω πως η Αθηνά είναι 3,5 χρονών και παρακολούθησε όλη την παράσταση κανονικά αν και πριν το τέλος νομίζω πως κουράστηκε λίγο. Θα την πρότεινα πιο πολύ σε παιδιά πάνω από 4-4,5 χρονών. 

Να ξέρετε, γράφω μόνο για παραστάσεις που αξίζουν. Έχει τύχει να πάω και σε κάποιες που είναι κακές και δεν άξιζαν το χρόνο μας. Δεν θέλω όμως να "θάψω" καμία παράσταση, δεν είμαι δα και κριτικός θεάτρου. Θέλω μόνο να σας προτείνω τις καλές θεατρικές παραγωγές (σύμφωνα με τα κριτήρια μου πάντα) για να πάτε με τα πιτσιρίκια σας και να ευχαριστηθείτε θέαμα, ερμηνείες, καλή μουσική αλλά και να υπάρχουν και μηνύματα για τα παιδιά. Και όλα αυτά τα έχει η παράσταση "Σρεκ, το μιούζικαλ". Οπότε, τη συστήνω :-)

Δείτε και το βιντεάκι να πάρετε μια ιδέα!


Οι φωτογραφίες της ανάρτησης ανήκουν στο Γραφείο Τύπου του Εθνικού Θεάτρου που μου τις παραχώρησε καθώς δεν είχα δικές μου επειδή δεν επιτρεπόταν η φωτογράφιση της παράστασης. 


post signature

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Κλασικές μαμαδοκουβέντες :-)

Γνωρίζω συχνά καινούριο κόσμο. Μαμάδες με 1 και 2 και 3 και 4 παιδιά (όχι τραγουδιστά απαραίτητα). Μαμάδες ευτυχισμένες στο γάμο τους, μαμάδες χωρισμένες. Μαμάδες διαβασμένες, μαμάδες αλλοπαρμένες :-) Οι πρώτες κουβέντες της συζήτησης όμως είναι σχεδόν πάντα κοινές. Και οι δεύτερες κουβέντες.. πάλι μοιάζουν. Και μετά η συζήτηση πάει στα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια όχι μόνο της μητρότητας αλλά και της ζωής μας σαν γυναίκες.


Καταρχήν, πάντα ξεκινά η κουβέντα με το πόσα παιδιά έχει η καθεμία. Αυτές που έχουν παραπάνω από 2 πιτσιρίκια πάντα δέχονται συγχαρητήρια (κατανοητό και λογικό) ενώ στην παρέα πάντα υπάρχουν και κοπέλες με 1 παιδί. Κάποιες από αυτές θέλουν κι άλλο και κάποιες το σκέφτονται. Κι εκεί αρχίζουν να πέφτουν τα επιχειρήματα στο τραπέζι. Οι ρομαντικές θα πουν πως η ευτυχία τους ολοκληρώθηκε και η αγάπη μεγάλωσε. Οι προσγειωμένες θα ρωτήσουν αν έχεις βοήθεια. Αν απαντήσεις "όχι" θα σου πουν ακριβώς τα εξής "κάτσε στ' αυγά σου, με τα δύο θα τρελαθείς!". Υπάρχουν και οι πιο πιεστικές κι ενθουσιώδεις συγχρόνως, που θα σου πουν 100 φορές "έεεελα ρε συ, κάνε άλλο έεεεενα, να μεγαλώσουμε την παρέα!"


Μετά, για να ξεφύγουμε λίγο από την κουβέντα της αναπαραγωγής του ανθρώπινου είδους, θα παρατηρήσουμε η μία το ντύσιμο/εμφάνιση της άλλης. Θα πούμε τι ωραία μπλούζα, τι ωραία τακούνια/τι ωραία μαλλιά έχει η απέναντι μας. Κι εκεί που λέμε για την μπλούζα και το δερμάτινο κολάν θα παρατηρήσουμε αν η νέα μας φίλη έχει αδύνατους γλουτούς. Ναι, όλες το κάνουμε :-) Και θα επαναφέρουμε την μαμαδοκουβέντα με τις εξής φράσεις "μια χαρά είσαι σε κιλά εσύ, πόσα πήρες στην εγκυμοσύνη;" Κλασίκ η ερώτηση. Και τα νούμερα αρχίζουν να πέφτουν σαν βροχή: 10, 15, 22, 27, 30, 35! Ακούμε το νούμερο, κοιτάζουμε το σώμα. Και συνεχίζει η κουβέντα με τα επιτεύγματα και τις αποτυχημένες δίαιτες: "τα έχασα όλα", "μου έχουν μείνει 5" κτλ. Μιλώντας για το σώμα μας, φτάνει ανα-πόφευκτα η κουβέντα στο αξεπέραστο, ανίκητο, υπέρδύναμο... σαμπρελάκι! Αχ, αυτό το σαμπρελάκι! Δεν έχω γνωρίσει κοπέλα που να μου πει με καμάρι "εγώ δεν έχω, το εξαφάνισα!". Όλα έχουν κάποιο σκοπό σε αυτή τη ζωή.. και οι πλαστικοί χειρουργοί κλέφτες θα γίνουν; Τσουπ, να πάει και η κουβέντα στο mommy make over! Ξέρετε, κοιλιά-στήθος και με νέες μεθόδους χωρίς ουλές! Και brand new γκομενάκι μετά η μαμάκα :-)


Θα πούμε και λίγο για τις δουλειές μας. Και καλά θα κάνουμε. Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν συναντώ γυναίκες μαμάδες που είναι ακόμα ενεργές σε επαγγελματικό επίπεδο και κάνουν σχέδια για το μέλλον. Όπως επίσης χαίρομαι και για τις γυναίκες που δεν είναι μόνο μαμάδες. Που μπορεί δηλαδή να μην δουλεύουν αλλά έχουν ενδιαφέροντα βρε παιδί μου. Ένα χόμπι, κάποιο σπορ, μαγειρικές, blogging, κάτι να κάνουν στον ελεύθερο χρόνο τους (που είναι συχνά λίγος) που να τις ευχαριστεί.


Ε, να μην πούμε και για τους άντρες μας λίγο; Πώς τα πάμε ή πώς δεν τα πάμε. Ποιοι βοηθάνε με το παιδί και το σπίτι και ποιοι όχι. Ε, να μην τους χαρακτηρίσουμε και λίγο επειδή εκείνοι συνήθως απολαμβάνουν τον ύπνο τους κι εμείς κάνουμε όλη νύχτα το σύστημα της Super Nanny για να μάθουμε στο παιδί να μην έρχεται στο κρεβάτι μας; Αν έχουμε και μεγαλύτερη οικειότητα και μιλάμε με φίλες να κάνουμε και κανένα σεξουαλικό σχόλιο. Κάθε πότε έχουμε επαφή, πώς είναι πια αυτή η επαφή, αν έχουμε όρεξη όπως πριν, πώς στο καλό γίνεται να έχουν αυτοί πάντα όρεξη και τέτοια :-) Για να καταλήξουμε να λέμε πως 1 ορεξάτη φορά τη βδομάδα είναι σούπερ καλά και πρέπει οι σύζυγοι να είναι και ευχαριστημένοι. (ομιλώ βέβαια γενικά και στατιστικά, δεν σημειώνω και κρυφά τις απαντήσεις των φιλενάδων μου για να κάνω chart μετά).


Αφού λοιπόν αναλύσαμε τα συζυγικά καθήκοντα, μπορεί να συζητήσουμε και για άλλους άντρες. Ξέρετε, ηθοποιούς κυρίως. Άντε και λίγους τραγουδιστές (σόρυ αλλά δεν βρίσκω κανέναν καλό). Λυπάμαι πολύ για τους συζύγους που διαβάζουν αλλά αυτή είναι η κουβέντα που φέρνει επιφωνήματα, αναστεναγμούς, βλέμματα στο ταβάνι και σχόλια τύπου "πωπώωω ναι, κούκλος, τι παιδί, να τον είχα εδώ" και τέτοια. Και είναι και κουβέντα που μας αρέσει. Και ναι, μιλάμε και για πιο συγκεκριμένες περιοχές... όπως κοιλιακούς, μπράτσα, οπίσθια, άντε και φάτσες :-) Αν υπάρχουν και κοινά γούστα στην παρέα υψώνονται και τα ποτήρια, αμ πώς!


Αν υπάρχει χρόνος και όρεξη, οι κουβέντες δεν τελειώνουν. Και μιλάμε για όλα. Και κουτσομπολιά βεβαίως βεβαίως. Για την παλιά συμμαθήτρια, την ξινή στη δουλειά, για πράματα και θάματα που συμβαίνουν στον 1ο όροφο. Λέμε και γι' άλλα, για τις μαγειρικές μας ικανότητες, ακόμα και για αυτοκίνητα ή και πολιτική (επιβάλλεται στις μέρες μας μια κουβεντούλα). Και το ευχαριστιέμαι πάντα. Ή μάλλον για να είμαι ειλικρινής σχεδόν πάντα. Η μόνη μαμαδοκουβέντα που δεν μου αρέσει είναι αυτή της ανάλυσης της βρεφικής πάνας (υφές, χρώματα κτλ). Ομολογώ βέβαια πως ευτυχώς δεν την ακούω πια συχνά (τι καλά που μεγάλωσαν και τα παιδιά των φίλων και γνωστών μου).

Έτσι που λέτε οι κλασικές μαμαδοκουβέντες.. τουλάχιστον αυτές που είχα τον τελευταίο καιρό. Εσείς, έχετε ακούσει κάτι ενδιαφέρον τελευταία;

post signature