Σελίδες

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Η Γαλλία και το 12!

Πρέπει να ήταν σε ένα επεισόδιο της Πέππα που η μικρή γουρουνίτσα είχε μια φίλη από τη Γαλλία τη Ντελφίν το γαϊδουράκι (αν θυμάμαι καλά). Και ο μικρός Νικόλας είναι από τη Γαλλία. Και σε κάποιο άλλο καρτούν ακούσαμε ότι η ηρωίδα έμενε στη Γαλλία. Και κάποια στιγμή ακούσαμε ότι στη Γαλλία υπάρχουν κάστρα. Κι ένα τραγούδι ακούσαμε που ήταν στα γαλλικά. Και η μαμά Βέρα μιλάει γαλλικά. Αυτό ήταν. Κάπως έτσι γεννήθηκε το κίνημα "πάμε στη Γαλλία" που επικρατεί στο σπίτι μας τον τελευταίο καιρό. Το παιδί μου έχει κολλήσει με τη Γαλλία. Μου κάνει αμέτρητες ερωτήσεις κι εγώ απαντώ.

- Πώς μπορεί να πάει κάποιος στη Γαλλία;
- Με αεροπλάνο, με τραίνο, με αυτοκίνητο. Αλλά καλύτερα με αεροπλάνο, είναι μόλις 3 ώρες! Φεύγεις το πρωί και το μεσημέρι έχεις φτάσει!
- Ναι.. μαμά, αλλά εμείς θα πάμε με ελικόπτερο. Θα πάμε πιο γρήγορα. 
- Δεν νομίζω Αθηνά.. δεν μπορούμε να πάμε με ελικόπτερο, είναι μικρό και θα είναι πολύ στενές οι θέσεις. (αυτός είναι ο λόγος δηλαδή!).
- Και στη Γαλλία έχει κάστρα μαμά, ε;
- Ναι, έχει. Και παλάτια με χρυσά κάγκελα! (εννοώ τις Βερσαλίες).
- Και πραγματικές προγκίπισες μαμά;
- Εμ...να σκεφτώ.. μάλλον έχει και μια πριγκίπισα! (εκεί κάτω, στο Μονακό ντε).
- Τότε, θα κάνω στη Γαλλία το πάρτυ γενεθλιών μου μαμά! Και θα καλέσω και όλους μου τους φίλους!
- Ναι.. μόνο μην το λες πολύ παραέξω και νομίζει ο κόσμος πως θα ναυλώσουμε τζετ με 20 πιτσιρίκια για να κάνουμε το πάρτυ σου στη Γαλλία!
- Τι είναι τζετ μαμά;;;;

Βλέπω αυτή την εικόνα και θέλω να πάω στη Γαλλία τώρα!

Και μετά αρχίζει μονόλογος με μπόλικη φαντασία: "Θα πάω στη Γαλλία με το αεροπλάνο και όχι με αυτοκίνητο γιατί θα κάνουμε πολλές μέρες. Στη Γαλλία έχει πραγματικά κάστρα, καινούρια κάστρα. Θα πάω να δω τα κάστρα. Και θα κάνω το πάρτυ μου. Στο πάρτυ μου θα καλέσω όλους μου τους φίλους. Και τη Μυρτώ. Και τις άλλες φίλες μου από το μπαλέτο. Και την ξαδέρφη μου τη Λυδία. Στη Γαλλία έχει τα πιο ωραία βιβλιοπωλεία. Θα πάμε να πιούμε και καφέ στη Γαλλία. Και η μαμά μου λέει ότι έχει και πολύ ωραία γλυκά στη Γαλλία. Σαν την τούρτα του πάρτυ μου (για να μην ξεχνιόμαστε). Μαμά!!! Πότε θα πάμε στη Γαλλία;;;;"

Και να σας πω βέβαια αν τύχει και δείτε την κόρη μου κάπου ότι σίγουρα θα σας ρωτήσει αν έχετε πάει στη Γαλλία! Χθες ρώτησε και τον παιδίατρο της. Εντωμεταξύ, έχει τύχει και της απαντάνε όλοι ΝΑΙ!

Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και ο αριθμός 12. Είναι ο αριθμός που έχει κολλήσει το νήπιο τον τελευταίο καιρό. Όλα τα μετράει μέχρι το 12. Η Άνοιξη θα έρθει σε 12 μέρες. Και η πληγή στο πόδι της θα γιατρευτεί σε 12 μέρες. Και οι αγαπημένες της πριγκίπισες είναι 12. Και πριν κοιμηθεί θέλει να δει 12 επεισόδια με τη Μικρή Γιατρό. Και θέλει να πιει πολλούς χυμούς, 12!


Φανταστείτε ότι σε μερικές κουβέντες συνδυάζει και τη Γαλλία και το 12. Το αποτέλεσμα είναι ότι θέλει να πάει στη Γαλλία αλλά όχι τώρα, σε 12 μέρες. Θα πάρει μαζί της 12 φίλες της. Θα γνωρίσει τις 12 Γαλλίδες πριγκίπισες και θα κάνει το πάρτυ της σε 12 κάστρα. 

Δύο πράγματα είναι σίγουρα. Κάποια στιγμή θα πάμε στη Γαλλία. Και θα παίξω το 12 στο τζόκερ :-)

post signature

Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2015

Ζεστή σοκολάτα και οπερέτα!

Νομίζω πως τίποτα δεν μπορεί να σε ζεστάνει τις χειμωνιάτικες μέρες όσο ένα ζεστό καλοφτιαγμένο ρόφημα σοκολάτας! Και λέω καλοφτιαγμένο γιατί προφανώς εννοώ να την φτιάξουμε τη σοκολάτα μόνοι μας και όχι απλά να ανακατέψουμε ένα έτοιμο μείγμα με γάλα ή νερό. Θα σας δώσω λοιπόν μία συνταγή σούπερ ντούπερ νόστιμη και σούπερ ντούπερ παχυντική :-) Ε, δεν θα σωθούμε αν δεν πιούμε αυτή τη σοκολάτα, έτσι δεν είναι;

via

Υλικά για ζεστή κρεμώδη σοκολάτα:

Κουβερτούρα ή λευκή σοκολάτα
Κρέμα γαλακτος
Λίγο γάλα
Ζάχαρη και στιγμιαίος καφές (αν σας αρέσει)

Ετοιμασία:
  • Βάζετε όμορφη χειμωνιάτικη αλλά ζεστή μουσική... για παράδειγμα Αρλέτα :-) "Κι έρχεται κρύο..." 
  • Χτυπάτε με το μιξεράκι σας ένα πακέτο κρέμα γάλακτος μέχρι να γίνει σαντιγύ. Μπορείτε αν θέλετε να προσθέσετε λίγη ζάχαρη, προσωπικά μου αρέσει χωρίς.
  • Βάζετε περίπου 50 γρ. κουβερτούρα σε ένα μπρίκι (ή 2-3 σειρές λευκή σοκολάτα αν την προτιμάτε). 
  •  Μέσα στο μπρίκι ρίχνετε και ένα φλυτζάνι από τη σαντιγύ και ζεσταίνετε το μείγμα σε χαμηλή φωτιά. 
  • Ανακατεύετε μέχρι να λιώσει η σοκολάτα και αν θέλετε προσθέτετε λίγο γάλα για να πετύχετε την πυκνότητα που θέλετε.
  • Μόλις λιώσουν τελείως τα στέρεα κομμάτια σοκολάτας είναι έτοιμη. Ακριβώς τότε, το ρόφημα θα είναι χλιαρό. Αν θέλετε μπορείτε να το αφήσετε λίγο ακόμα για να ζεσταθεί περισσότερο.
  • Προσθέστε ζάχαρη και αν σας αρέσει μια κουταλιά στιγμιαίο καφέ. Εγώ βάζω λίγο καφέ με άρωμα φουντούκι και ταιριάζει πολύ!
  • Μπορείτε να βάλετε και αρωματικά όπως βανίλια, κανέλα ή ότι άλλο σας αρέσει την ώρα που ζεσταίνεται η σοκολάτα. Αρκεί μετά να σουρώσετε το ρόφημα πριν το πιείτε.
Αν πάλι θέλετε να φτιάξετε ζεστή σοκολάτα για όλη την οικογένεια, απλά αυξήστε τα υλικά και ετοιμάστε τη σε κατσαρολάκι.

Και να έρθουμε και στην οπερέτα! Πριν από περίπου 1 μήνα είδα στην τηλεόραση διαφήμιση της Λυρικής Σκηνής για την παράσταση "Θέλω να δω τον Πάπα" του Θεόφραστου Σακελλαρίδη. Μου κόλλησε το τραγούδι τόσο πολύ που το σιγοτραγουδούσα όλη την ώρα και το έμαθα και στην Αθηνά :-) (τι τραβάει κι αυτό το παιδί). Και εννοείται ότι ήθελα να δω και την παράσταση! Μην νομίζετε ότι έχω ξαναπάει, πρώτη φορά θα έβλεπα οπερέτα! Άρχισα λοιπόν να ψάχνομαι, με ποιον μπορώ να πάω, πότε είναι οι παραστάσεις, πόσο έχουν τα εισητήρια κτλ. Μέσα σε 2-3 μέρες βρήκα παρέα, έκλεισα τα εισητήρια και μετά περίμενα να έρθει η μέρα της παράστασης η οποία ήταν χθες!

Και να'μαι η κουκουβάγια κουκουλωμένη με σκούφο και κασκόλ μπροστά από το θέατρο Ολύμπια με την αγαπημένη θεία Σοφία (η καλύτερη παρέα για τέτοια θεάματα), να παρατηρώ τον κόσμο που παρεβρισκόταν. Όλοι, μα σχεδόν όλοι πάνω από 70-75 χρονών! Και δεν το λέω για κακό, τους χάρηκα πάρα πολύ τους ανθρώπους! Με τέτοιο κρύο να ξεβολευτούν και να πάνε να δουν παράσταση! Και όλοι περιποιημένοι! Τι γουναρικά, κοσμήματα, κομμωτηριασμένα φουσκωτά μαλλιά και αρώματα.. πωπώ, αυτό δεν το λέω για καλό, όλο το μπουκάλι είχαν αδειάσει οι κυρίες πάνω τους! 


Η παράσταση ήταν φανταστική! Η οπερέτα είναι σαν μιούζικαλ, με ερμηνείες και τραγούδια που απλά είναι σε συγκεκριμένο κλασικό ύφος. Με ορχήστρα, σκηνικά και κοστούμια. Και αυτό το έργο τόσο ωραίο και διασκεδαστικό! Δεν το περίμενα να γελάσω τόσο πολύ! Έξυπνοι στίχοι, σπιρτόζικη μουσική, καθαρές αστείες ατάκες! Όταν δε, ήρθε η στιγμή για το γνωστό άσμα "θέλω να δω τον Πάπα" όλο το θέατρο σιγοτραγουδούσε και κουνιόταν στις θέσεις του! Με λίγα λόγια το απόλαυσα! Και πάλι σκέφτηκα τι καλά που τόλμησα να πάω σε παράσταση που όμοια της δεν είχα ξαναδεί! Μα, πρέπει να δοκιμάζουμε τελικά καινούρια πράγματα!

Αν νομίζετε πως είναι κάτι που σας αρέσει, μη διστάσετε καθόλου να πάτε! Έχουν μείνει μόνο 5 παραστάσεις για αυτό το έργο: 20, 21, 22 Φεβρουαρίου και 17, 19 Απριλίου. 

Έφυγα χθες βράδυ από την παράσταση με ένα χαμόγελο πλατύ πλατύ! Ήρθα σπίτι, έφτιαξα μια ζεστή σοκολατίτσα κι έκατσα να γράψω εδώ :-) Όμορφα συναισθήματα από απλά πράγματα τελικά..

Και σας βάζω και το τρέιλερ της παράστασης! Άντε, πατήστε το!



post signature

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

Γεμιστές καρδιές για το τσάι μου :-)

Από το μεσημέρι ψάχνω τίτλο γι' αυτή την ανάρτηση. Και όχι μόνη μου. Το συζήτησα με τη μαμά μου, με τη φίλη μου στο μπαλέτο, με το Νίκο. Αυτό που ήθελα να πω είναι πως έφτιαξα κάτι γεμιστά πιτάκια να τα πω, βουτήματα να τα πω, μπισκότα δεν θα τα πω (δεν είναι κιόλας, μην μπερδευόμαστε) σε σχήμα καρδιάς. Έπεσαν πολλοί τίτλοι και δεν μου άρεσε κανένας. Τι στίχους από τραγούδια ξεσηκώσαμε για καρδιές, τι γνωμικά, τι φτιάξαμε δικές μας λέξεις τύπου "ζυμαρένιες, μαρμελαδένιες κτλ".. τίποτα, δεν μου άρεσε τίποτα. Στο τέλος σκέφτηκα να γράψω ότι είναι, δηλαδή: "γεμιστές καρδιές από φύλλο κουρού με μαρμελάδα κεράσι, ότι πρέπει για το τσαγάκι μου αυτή την κρύα μέρα!" Μα, τι μακρουλός τίτλος. Τον έκοψα λοιπόν και κατέληξα γιατί με βρήκε πάλι εδώ, πάνω από το λαπτόπι η μαύρη νύχτα :-)


Πιο εύκολο βουτηματάκι από αυτό δεν υπάρχει! Όπως ξέρετε για τα γρήγορα και εύκολα προτιμώ να παίρνω έτοιμο φύλλο. Έτσι έκανα και χθες. Με ένα φύλλο κουρού, λίγη μαρμελάδα κεράσι και ένα κουπάτ καρδιά έφτιαξα σε 15 λεπτάκια αυτές τις νόστιμες γεμιστές καρδιές! Και μην μου πείτε ότι δεν έχετε κουπάτ καρδιά γιατί δεν θα σας πιστέψω, αλήθεια!


Άνοιξα το φύλλο και το πάτησα λίγο με τον πλάστη. Με το κουπάτ καρδιά δημιούργησα γύρω στις 26 καρδιές. Καθόμουν και τις κοίταζα στον πάγκο πόσο συμμετρικά στέκονταν η μία δίπλα στην άλλη :-)

Άνοιξα μια καλή μαρμελάδα κεράσι με ολόκληρα κομμάτια και έβαλα στις μισές καρδιές λίγη ποσότητα στο κέντρο. Εννοείται πως μπορείτε να βάλετε όποια μαρμελάδα σας αρέσει. Και νομίζω πως αν διαλέξετε κόκκινο φρούτο θα ταιριάζει πολύ! Φράουλα, βατόμουρα, μύρτιλο, κράνα! (μαρμελάδα από κράνα.. απλά θεϊκή)


Μετά σκέπασα κάθε καρδιά που είχα βάλει μαρμελάδα με μία άλλη σκέτη, σαν παπλωματάκι. Και με ένα πιρουνάκι πάτησα το γύρω γύρω για να κάνω το γνωστό σχεδιάκι. Χτύπησα κι ένα αυγουλάκι και το πέρασα με ένα πινελάκι από πάνω. Για το τέλος άφησα το γκλίτερ! Το γκλίτερ της τεμπέλας ζαχαροπλάστισσας.. απλή κρυσταλλική ζαχαρίτσα on top :-) Και αυτό ήταν, βουρ και στο φούρνο να ετοιμάσουμε το τσαγάκι μας! 


Στους 180 βαθμούς (σε προθερμασμένο φούρνο) για 12 λεπτάκια περίπου, μέχρι να χρυσίσουν λίγο οι καρδιές. Και είναι έτοιμες! Γεμιστές καρδιές με μαρμελάδα, ότι πρέπει για το τσαγάκι μου, σας το ξαναείπα; Φτιάξτε τες για το Σαββατοκύριακο που εορτάζουν οι Βαλεντίνοι. Για να συνοδέψουν το πρωινό καφεδάκι του συντρόφου σας είναι μια χαρά και για κέρασμα στη φίλη σας το απόγευμα είναι πάλι ωραίες. Για να καταλήξουν οι τελευταίες καρδιές Δευτέρα πρωί στο ταπεράκι του νηπίου/γενικώς πιτσιρικίου σας! Ξέρετε, το κολατσιό που δεν είναι συνηθισμένο και δείχνει πως η μαμά του το αγαπάει :-)


Το σερβίτσιο αυτό είναι της μαμάς μου και είναι από αυτά τα παλιά, αγγλικά πορσελάνινα. Κάθε φορά που τα βλέπω θέλω να οργανώσω κάλεσμα σε τσάι! Να έρθουν οι φίλες μου, να πίνουμε earl grey, να τρώμε γλυκά βουτήματα και να κουτσομπολεύουμε.. θα τα σπάσουμε λέμε! (όχι τα φλυτζάνια, προς Θεού!)


post signature

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

Πήγα-είδα Μιούζικαλ!

Την Κυριακή που μας πέρασε πήγαμε να δούμε την παράσταση "Σρεκ, το μιούζικαλ" στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Και ήταν πάρα πολύ ωραία :-)

Την ταινία Σρεκ δεν την είχε δει η Αθηνά αλλά 2 μέρες πριν την παράσταση την είδαμε όλοι μαζί για να προετοιμαστούμε. Και εμείς να θυμηθούμε την υπόθεση και η μικρή να είναι εξοικειωμένη με την ιστορία. Έτσι κάνουμε συνήθως. Αν μία παράσταση βασίζεται σε παραμύθι ή βιβλίο φροντίζω να το έχουμε διαβάσει από πριν, αυτό πάντα βοηθάει στο να παρακολουθήσει το παιδί πιο εύκολα μια παράσταση.

Ο Σρεκ λοιπόν... και μιούζικαλ! Μου αρέσουν τόσο πολύ τα μιούζικαλ που από τη χαρά μου χαμογελούσα συνεχώς. Ο πράσινος γίγαντας/τερατάκι πάει να σώσει την πριγκίπισσα του παραμυθιού με παρέα έναν πολυλογά γάιδαρο. Ο νευρικός Κακός πίσω στο κάστρο περιμένει και καμιά δεκαριά παραστρατημένοι ήρωες παραμυθιών αποζητούν την τύχη τους! Και όλη αυτή η περιπέτεια με τραγούδι από ηθοποιούς που ήταν φανταστικοί στα φωνητικά τους καθήκοντα! Τι ωραίες φωνές! Και με συγκροτηματάκι στο πίσω μέρος της σκηνής να παίζει ζωντανή μουσική! Τα τραγούδια εξιστορούσαν μέρος της ιστορίας με πολύ ωραίο τρόπο, ήταν απόλυτα κατανοητά, με έξυπνους στίχους, με μικρές ατάκες ακόμα και με μικρά ηχητικά αστεία εφέ.


Τα κουστούμια ήταν και αυτά πολύ εντυπωσιακά, ειδικά αυτό του Κακού και των ηρώων των παραμυθιών. Τα σκηνικά ενώ ήταν απλά, εξυπηρετούσαν όμορφα την ιστορία. Και υπήρχαν και κάποια σημεία εντυπωσιακά αλλά δεν αποκαλύπτω :-)


Οι ηθοποιοί ήταν όλοι πολύ καλοί ακόμα και αυτοί που είχαν δεύτερους ή τρίτους ρόλους. Και για να λέμε την αλήθεια, έτσι πρέπει να είναι σε ένα θεατρικό καλοδουλεμένο. Ο ηθοποιός που ξεχώρισε από όλους μας στο κοινό ήταν ο Μ. Θεοδωράκης που έπαιζε τον τρελαμένο γάιδαρο. Σίγουρα ο ρόλος του ήταν πιο "αβανταδόρικος" που λένε και στο θέατρο αλλά ήταν και εξαιρετική η ερμηνεία του! Μαζί με το γάιδαρο ξεχώρισα και τον Κακό της Ιστορίας. Και αυτός πολύ καλός!


Η αίθουσα του Εθνικού είναι μικρή και ζεστή. Βελούδινα κόκκινα καθίσματα και ένα κλασικό ταβάνι με πολυέλαιο και φτερωτούς αγγέλους. Επειδή δεν είναι ιδιαίτερα αμφιθεατρικά οι ταξιθέτριες προσφέρουν μαξιλαράκια στα παιδιά για να κάτσουν πιο ψηλά και να βλέπουν καλύτερα.

Η παράσταση μας άρεσε πάρα πολύ και φαινόταν σε όλα της τα σημεία ότι είναι μια προσεγμένη δουλειά. Μία δουλειά που αξίζει να πας να τη δεις. Και να σας πω και κάτι; Αλήθεια μου έκανε εντύπωση το εισητήριο. Είναι 12 ευρώ των ενηλίκων και 10 ευρώ το παιδικό και είναι ενιαίο (δεν έχει πρώτη/δεύτερη ζώνη). Για αυτή την παράσταση, αυτό το καστ, αυτό το θέατρο είναι πολύ τίμιες οι τιμές των εισητηρίων. Και χαίρομαι που μια τέτοια παραγωγή είναι προσιτή. Πρέπει να γίνει παράδειγμα για άλλες παραγωγές που ζητούν 20, 25 ακόμα και 35 ευρώ για την πρώτη ζώνη και δυσκολεύεται πολύ ο κόσμος να πάει να παρακολουθήσει. 

Κλείνοντας να προσθέσω πως η Αθηνά είναι 3,5 χρονών και παρακολούθησε όλη την παράσταση κανονικά αν και πριν το τέλος νομίζω πως κουράστηκε λίγο. Θα την πρότεινα πιο πολύ σε παιδιά πάνω από 4-4,5 χρονών. 

Να ξέρετε, γράφω μόνο για παραστάσεις που αξίζουν. Έχει τύχει να πάω και σε κάποιες που είναι κακές και δεν άξιζαν το χρόνο μας. Δεν θέλω όμως να "θάψω" καμία παράσταση, δεν είμαι δα και κριτικός θεάτρου. Θέλω μόνο να σας προτείνω τις καλές θεατρικές παραγωγές (σύμφωνα με τα κριτήρια μου πάντα) για να πάτε με τα πιτσιρίκια σας και να ευχαριστηθείτε θέαμα, ερμηνείες, καλή μουσική αλλά και να υπάρχουν και μηνύματα για τα παιδιά. Και όλα αυτά τα έχει η παράσταση "Σρεκ, το μιούζικαλ". Οπότε, τη συστήνω :-)

Δείτε και το βιντεάκι να πάρετε μια ιδέα!


Οι φωτογραφίες της ανάρτησης ανήκουν στο Γραφείο Τύπου του Εθνικού Θεάτρου που μου τις παραχώρησε καθώς δεν είχα δικές μου επειδή δεν επιτρεπόταν η φωτογράφιση της παράστασης. 


post signature

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Κλασικές μαμαδοκουβέντες :-)

Γνωρίζω συχνά καινούριο κόσμο. Μαμάδες με 1 και 2 και 3 και 4 παιδιά (όχι τραγουδιστά απαραίτητα). Μαμάδες ευτυχισμένες στο γάμο τους, μαμάδες χωρισμένες. Μαμάδες διαβασμένες, μαμάδες αλλοπαρμένες :-) Οι πρώτες κουβέντες της συζήτησης όμως είναι σχεδόν πάντα κοινές. Και οι δεύτερες κουβέντες.. πάλι μοιάζουν. Και μετά η συζήτηση πάει στα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια όχι μόνο της μητρότητας αλλά και της ζωής μας σαν γυναίκες.


Καταρχήν, πάντα ξεκινά η κουβέντα με το πόσα παιδιά έχει η καθεμία. Αυτές που έχουν παραπάνω από 2 πιτσιρίκια πάντα δέχονται συγχαρητήρια (κατανοητό και λογικό) ενώ στην παρέα πάντα υπάρχουν και κοπέλες με 1 παιδί. Κάποιες από αυτές θέλουν κι άλλο και κάποιες το σκέφτονται. Κι εκεί αρχίζουν να πέφτουν τα επιχειρήματα στο τραπέζι. Οι ρομαντικές θα πουν πως η ευτυχία τους ολοκληρώθηκε και η αγάπη μεγάλωσε. Οι προσγειωμένες θα ρωτήσουν αν έχεις βοήθεια. Αν απαντήσεις "όχι" θα σου πουν ακριβώς τα εξής "κάτσε στ' αυγά σου, με τα δύο θα τρελαθείς!". Υπάρχουν και οι πιο πιεστικές κι ενθουσιώδεις συγχρόνως, που θα σου πουν 100 φορές "έεεελα ρε συ, κάνε άλλο έεεεενα, να μεγαλώσουμε την παρέα!"


Μετά, για να ξεφύγουμε λίγο από την κουβέντα της αναπαραγωγής του ανθρώπινου είδους, θα παρατηρήσουμε η μία το ντύσιμο/εμφάνιση της άλλης. Θα πούμε τι ωραία μπλούζα, τι ωραία τακούνια/τι ωραία μαλλιά έχει η απέναντι μας. Κι εκεί που λέμε για την μπλούζα και το δερμάτινο κολάν θα παρατηρήσουμε αν η νέα μας φίλη έχει αδύνατους γλουτούς. Ναι, όλες το κάνουμε :-) Και θα επαναφέρουμε την μαμαδοκουβέντα με τις εξής φράσεις "μια χαρά είσαι σε κιλά εσύ, πόσα πήρες στην εγκυμοσύνη;" Κλασίκ η ερώτηση. Και τα νούμερα αρχίζουν να πέφτουν σαν βροχή: 10, 15, 22, 27, 30, 35! Ακούμε το νούμερο, κοιτάζουμε το σώμα. Και συνεχίζει η κουβέντα με τα επιτεύγματα και τις αποτυχημένες δίαιτες: "τα έχασα όλα", "μου έχουν μείνει 5" κτλ. Μιλώντας για το σώμα μας, φτάνει ανα-πόφευκτα η κουβέντα στο αξεπέραστο, ανίκητο, υπέρδύναμο... σαμπρελάκι! Αχ, αυτό το σαμπρελάκι! Δεν έχω γνωρίσει κοπέλα που να μου πει με καμάρι "εγώ δεν έχω, το εξαφάνισα!". Όλα έχουν κάποιο σκοπό σε αυτή τη ζωή.. και οι πλαστικοί χειρουργοί κλέφτες θα γίνουν; Τσουπ, να πάει και η κουβέντα στο mommy make over! Ξέρετε, κοιλιά-στήθος και με νέες μεθόδους χωρίς ουλές! Και brand new γκομενάκι μετά η μαμάκα :-)


Θα πούμε και λίγο για τις δουλειές μας. Και καλά θα κάνουμε. Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν συναντώ γυναίκες μαμάδες που είναι ακόμα ενεργές σε επαγγελματικό επίπεδο και κάνουν σχέδια για το μέλλον. Όπως επίσης χαίρομαι και για τις γυναίκες που δεν είναι μόνο μαμάδες. Που μπορεί δηλαδή να μην δουλεύουν αλλά έχουν ενδιαφέροντα βρε παιδί μου. Ένα χόμπι, κάποιο σπορ, μαγειρικές, blogging, κάτι να κάνουν στον ελεύθερο χρόνο τους (που είναι συχνά λίγος) που να τις ευχαριστεί.


Ε, να μην πούμε και για τους άντρες μας λίγο; Πώς τα πάμε ή πώς δεν τα πάμε. Ποιοι βοηθάνε με το παιδί και το σπίτι και ποιοι όχι. Ε, να μην τους χαρακτηρίσουμε και λίγο επειδή εκείνοι συνήθως απολαμβάνουν τον ύπνο τους κι εμείς κάνουμε όλη νύχτα το σύστημα της Super Nanny για να μάθουμε στο παιδί να μην έρχεται στο κρεβάτι μας; Αν έχουμε και μεγαλύτερη οικειότητα και μιλάμε με φίλες να κάνουμε και κανένα σεξουαλικό σχόλιο. Κάθε πότε έχουμε επαφή, πώς είναι πια αυτή η επαφή, αν έχουμε όρεξη όπως πριν, πώς στο καλό γίνεται να έχουν αυτοί πάντα όρεξη και τέτοια :-) Για να καταλήξουμε να λέμε πως 1 ορεξάτη φορά τη βδομάδα είναι σούπερ καλά και πρέπει οι σύζυγοι να είναι και ευχαριστημένοι. (ομιλώ βέβαια γενικά και στατιστικά, δεν σημειώνω και κρυφά τις απαντήσεις των φιλενάδων μου για να κάνω chart μετά).


Αφού λοιπόν αναλύσαμε τα συζυγικά καθήκοντα, μπορεί να συζητήσουμε και για άλλους άντρες. Ξέρετε, ηθοποιούς κυρίως. Άντε και λίγους τραγουδιστές (σόρυ αλλά δεν βρίσκω κανέναν καλό). Λυπάμαι πολύ για τους συζύγους που διαβάζουν αλλά αυτή είναι η κουβέντα που φέρνει επιφωνήματα, αναστεναγμούς, βλέμματα στο ταβάνι και σχόλια τύπου "πωπώωω ναι, κούκλος, τι παιδί, να τον είχα εδώ" και τέτοια. Και είναι και κουβέντα που μας αρέσει. Και ναι, μιλάμε και για πιο συγκεκριμένες περιοχές... όπως κοιλιακούς, μπράτσα, οπίσθια, άντε και φάτσες :-) Αν υπάρχουν και κοινά γούστα στην παρέα υψώνονται και τα ποτήρια, αμ πώς!


Αν υπάρχει χρόνος και όρεξη, οι κουβέντες δεν τελειώνουν. Και μιλάμε για όλα. Και κουτσομπολιά βεβαίως βεβαίως. Για την παλιά συμμαθήτρια, την ξινή στη δουλειά, για πράματα και θάματα που συμβαίνουν στον 1ο όροφο. Λέμε και γι' άλλα, για τις μαγειρικές μας ικανότητες, ακόμα και για αυτοκίνητα ή και πολιτική (επιβάλλεται στις μέρες μας μια κουβεντούλα). Και το ευχαριστιέμαι πάντα. Ή μάλλον για να είμαι ειλικρινής σχεδόν πάντα. Η μόνη μαμαδοκουβέντα που δεν μου αρέσει είναι αυτή της ανάλυσης της βρεφικής πάνας (υφές, χρώματα κτλ). Ομολογώ βέβαια πως ευτυχώς δεν την ακούω πια συχνά (τι καλά που μεγάλωσαν και τα παιδιά των φίλων και γνωστών μου).

Έτσι που λέτε οι κλασικές μαμαδοκουβέντες.. τουλάχιστον αυτές που είχα τον τελευταίο καιρό. Εσείς, έχετε ακούσει κάτι ενδιαφέρον τελευταία;

post signature

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2015

Η Γεωργία που έγινε Αλέκος!

Εγώ σκύλο ήθελα. Αυτή ήταν η επιθυμία μου. Θέλω πάρα πολύ να πάρουμε σκύλο και να μεγαλώσει το παιδί μου με τη συντροφιά ενός σκύλου. Μία που το είπα και μία που έπεσαν όλοι να με φάνε. Υποχρέωση, φροντίδα και τόσα άλλα ήταν τα προβλήματα που έβρισκαν. Τα ξέρω όλα αυτά. Είχα σκύλο 15 χρόνια. Και δεν με πειράζουν ούτε οι βόλτες, ούτε η φροντίδα... δεν συγκρίνεται με τίποτα με το να έχεις συντροφιά ένα σκύλο. Για μένα, θα ήταν το παραπάνω μέλος στην οικογένεια μας. Όμως έκανα λίγο πάσο (για λίγο καιρό). Σκέφτηκα πως η Αθηνά ακόμα δεν είναι σε ηλικία να αναλάβει μέρος της ευθύνης και φοβόμουν μήπως το έβλεπε πιο πολύ σαν παιχνίδι. 

Είχα κολλήσει όμως στο ότι ήθελα να πάρουμε κάποιο ζωάκι. Ψάρι δεν ήθελα, πουλί δεν ήθελα. Πήγα λοιπόν με την Αθηνά σε ένα pet shop μήπως και μου έρθει καμιά έμπνευση. Εκεί λοιπόν, είδαμε σκιουράκια, χαμστεράκια, κουνελάκια, ινδικά χοιρίδια και διάφορα άλλα μικρά ζωάκια. Πήγαμε 2-3 φορές και τα κοιτάζαμε όλα. Εντύπωση μας είχε κάνει ένα ποντικάκι άσπρο (χάμστερ) πολύ πολύ ζωηρό. Κάθε φορά που το βλέπαμε, αυτό έτρωγε, έκανε βόλτες στο κλουβί ή σκαρφάλωνε. Το συζητήσαμε λοιπόν και αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε την καριέρα μας στα οικόσιτα ζώα με αυτό το ποντικάκι. Εννοείται ότι δεν συγκρίνεται με σκύλο αλλά είχα τη γνώμη πως ήταν μια καλή αρχή για να ξεκινήσει το παιδί να έχει μια επαφή με ένα ζωάκι στο σπίτι, πώς πρέπει να το φροντίζουμε, να το καθαρίζουμε κτλ. 

Πριν πάμε να το πάρουμε, ανοίξαμε συζήτηση για το όνομα. Η Αθηνά λοιπόν, ήθελε να πάρουμε κορίτσι ποντικάκι. Και το όνομα που διάλεξε ήταν Γεωργία. Βρε καλή μου, βρε χρυσή μου, να διαλέξουμε κάτι άλλο... εκείνη εκεί, φώναζε και ξαναφώναζε να τη βγάλουμε Γεωργία την ποντικίνα όπως μια συμμαθήτρια της. Πήγαμε ένα Σάββατο πρωί οικογενειακώς στο pet shop να πάρουμε τη Γεωργία, να πάρουμε και τα προικιά, κλουβί, τροφές κτλ. Μόλις λοιπόν λέμε στην πωλήτρια πως θέλουμε αυτό το ποντικάκι μας λέει: "α, θέλετε τον γυμναστή μας!". Γυμναστής γιατί ήταν δραστήριο ποντίκι και... αρσενικός όπως καταλάβατε. Βλέπω την Αθηνά να το σκέφτεται! Της έλεγα: δεν πειράζει που δεν είναι κορίτσι, είναι καλό ποντικάκι και χαρούμενο, να το πάρουμε. Και το πήραμε. Διαλέξαμε κι ένα κλουβάκι άσπρο με μωβ λεπτομέρειες, σπιτάκι σε όροφο, ρόδα και σκάλα. Πήραμε τροφή, βιταμίνες, ροκανίδι με άρωμα φράουλα (αν είναι δυνατόν δηλαδή, τι υπάρχει στο εμπόριο), τις βασικές οδηγίες και φύγαμε για το σπίτι. 

Στη διαδρομή συζητούσαμε βέβαια για το όνομα του ποντικού! Σκέφτηκα κι εγώ, ευκαιρία να βγάλω τα απωθημένα μου. Και άρχισα να προτείνω ονόματα όπως Αδριανός, Ορέστης, Αλκηβιάδης, Πάρης. Το νήπιο δεν τσίμπησε. Μετά άρχισα να της προτείνω ονόματα του δικού της σκεπτικού: Μανώλης, Χρήστος (επειδή τον πήραμε σε περίοδο Χριστουγέννων), Σπύρος (επειδή πριν λίγες μέρες ήταν του Α.Σπυρίδωνος) κτλ. Και μέσα σ'όλα της λέω "Αλέκος" (το όνομα του κουμπάρου μας). Και συμφώνησε αμέσως. "Ναι, μαμά! Αλέκο θα τον λέμε!" Κι έκλεισε. Φέραμε στο σπίτι τον Αλέκο και αρχίσαμε να τον παρατηρούμε. Πώς τρώει, πώς κοιμάται, πώς σκαρφαλώνει, πώς καθαρίζεται, όλα. 


Και οι μέρες περνούν. Βλέπω ότι η Αθηνά σιγά σιγά τον βάζει στην έννοια της. Όχι πολλά πράγματα, απλά πάμε να του δώσουμε φαγητό μαζί, να του αλλάξουμε το νερό του, να τον κεράσουμε καμιά λιχουδιά και τέτοια. Τίποτα δεν ζητάει αυτό το ζωάκι. Η φροντίδα και η προσοχή που απαιτεί είναι ελάχιστη. Οπότε, είμαστε πολύ εντάξει για αρχή με τον Αλέκο. 

Ακόμα και στην Ερμιόνη που πήγαμε για λίγες μέρες τον πήραμε μαζί μας. Πρώτη θέση παρακαλώ ο Αλέκος, σε όλο το ταξίδι στα πόδια μου τον είχα. Δεξιά στροφή μπροστά μας, έστριβα κι εγώ με το κλουβί αγκαλιά μήπως και κουνηθεί ο Αλέκος. Αριστερή στροφή μπροστά μας, αριστερά κι εγώ με τον ποντικό. Η αλήθεια είναι πως είχε πολλή πλάκα! Και ο Αλέκος κύριος, ούτε ανακατεύτηκε ούτε τίποτα :-)

Σας αφήνω λοιπόν με ένα βιντεάκι με τον Αλέκο μας να πλένεται! 

video

post signature

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

Πρωτοχρονιά με φίλους!

Τα τελευταία χρόνια γιορτάζαμε πάντα την πρώτη μέρα του χρόνου με τους γονείς (οι οποίοι έγιναν αργότερα παππούδες). Πέρισυ, ήταν η πρώτη φορά που έκανα μεγάλο τραπέζι Πρωτοχρονιάτικο στο σπίτι μας. Και ήθελα να το ξανακάνω. Μπορεί να πρέπει να ετοιμάσω πράγματα μέρες πριν, να κουραστώ, να μαγειρεύω, να κάνω χίλια δυο... αλλά μου αρέσει :-) Δεν συγκρίνεται η χαρά να έχεις το σπίτι σου γεμάτο την Πρώτη Μέρα του χρόνου, τουλάχιστον για μένα έτσι είναι. Αυτή τη φορά όμως ήθελα να περάσουμε την Πρωτοχρονιά με τους φίλους μας και τα παιδιά τους. Κάπως το έφεραν οι περιστάσεις, το έσπρωξα κι εγώ λίγο και κανονίστηκε. Τέσσερα ζευγάρια γονείς και πέντε παιδιά θα ήταν η μαγική ομάδα. Κι εγώ ήμουν τόσο χαρούμενη γιατί με τέτοιους καλεσμένους θα έφτιαχνα σούπερ σπεσιαλιτέ, θα ετοίμαζα παιχνίδια, θα έπαιρνα δωράκια στα παιδιά και διάφορα άλλα. Έστειλα και πρόσκληση :-)

Και ήρθε εκείνη η μέρα και τα είχα όλα έτοιμα. Άνοιξα το τραπέζι της τραπεζαρίας και πρόσθεσα καρέκλες για να κάτσουμε και οι 13 στο τραπέζι. Δεν μου αρέσει να κάθονται τα παιδιά σε διπλανό τραπεζάκι τέτοια μέρα, ήθελα να είμαστε όλοι μαζί. Έστρωσα το καλό μου τραπεζομάντηλο, έβγαλα τα καλά σερβίτσια και διακόσμησα το χώρο. Είχα παραγγείλει 13 κόκκινα μπαλόνια με ήλιον για να δέσω ένα σε κάθε καρέκλα. Ρώτησα το Νίκο αν φαινόταν σαν παιδικό πάρτυ. Μου είπε "ναι, αλλά ωραία είναι". Καλά, και όχι να μου έλεγε σιγά μην τα έβγαζα, εμένα μου άρεσαν!


Έβαλα τα ονόματα των καλεσμένων στις θέσεις που είχα διαλέξει για να κάτσουν. Και στα παιδιά παιδικά χριστουγεννιάτικα πιάτα για να χαρούν. Στο κέντρο του τραπεζιού έβαλα ένα μεγάλο κόκκινο δίσκο και 5-6 γυάλινα βάζα (ξέρετε, από αυτά που μαζεύω) γεμισμένα με κόκκινο νερό (έριξα μέσα τέμπερα) και διακοσμημένα με γκι, ου και κλαδιά ελάτου. Απλά, όμορφα και γιορτινά.


Ο κόσμος ήρθε κι εγώ ακόμα τύλιγα μπεϊκονάκια με σπαράγγι και γκοργκοντζόλα :-) Ο Νίκος όμως σέρβιρε σε όλους ένα Christmas Tree Coctail που είχε ετοιμάσει με μαεστρία (ναι, μέχρι και κοκτέιλ είχαμε φτιάξει). Τα φαγητά ήταν στο φούρνο και στις κατσαρόλες έτοιμα να σερβιριστούν όλα ζεστά (έχω κόλλημα με το ζεστό φαγητό, δεν θυμάμαι αν σας το έχω ξαναπεί). Είχαμε φτιάξει αρκετά πράγματα και αυτή τη φορά. Δύο κρέατα, δύο πουρέδες, τάρτα, μακαρόνι φούρνου, κολοκύθα με κάστανα, μανιτάρια, σαλάτες, μικρά ορεκτικά και κάτι άλλα ψιλά. Και λέω φτιάξαμε γιατί ο Νίκος με βοήθησε πάρα πολύ. Αν ήμουν μόνη μου θα έκανα 2 μέρες για να τα μαγειρέψω όλα αυτά αλλά με το Νίκο στην κουζίνα ετοιμάζουμε τέτοιο τραπέζι σε μισή μέρα :-) Και όπως ξέρετε, η μεγαλύτερη χαρά της οικοδέσποινας είναι να βλέπει χέρια να σταυρώνονται στο τραπέζι για να δοκιμάσουν τα φαγητά και αργότερα να ξαναγεμίζουν τα πιάτα. Και ευτυχώς πέτυχαν όλες οι συνταγές και ευτυχώς άρεσαν σε όλους όσα ετοιμάσαμε! Οι περισσότερες συνταγές ήταν του Γ. Λουκάκου (από το site του) και το κρασί ήταν κόκκινο. Γιατί το κρασί είναι πάντα κόκκινο, έτσι λέω.


Τσουγκρίσαμε τα ποτήρια μας, ευχηθήκαμε και ευχαριστηθήκαμε. Περάσαμε στο γλυκό, στον καφέ και στρώσαμε και τσόχα. Και κέρδισα κιόλας το κατιτίς μου, πρώτη φορά! Παίξαμε και ένα μίνι παιχνίδι γνώσεων, εμπνευσμένο από το Ανθομέλι. Το απόγευμα κόψαμε τη βασιλόπιτα. Το έχω έθιμο πια, να την παραγγέλνω από τη Νίκη του Σκέτη Γλύκα. Τι κι αν έρχεται από μακριά... είναι η πιο νόστιμη βασιλόπιτα που έχω φάει ποτέ, αλήθεια! Και κάθε χρόνο, όσοι τρώνε λένε το ίδιο! Και κέρδισε και το φλουρί ένα από τα παιδάκια της παρέας :-) Η Αθηνά από την άλλη, έφαγε μέχρι και το κεφάλι του Άγιου Βασίλη, το οποίο προς έκπληξη μας ήταν μέσα σοκολατένιο, οπότε καταλαβαίνετε...


Βάλαμε και ταινία για τα πιτσιρίκια (το Frozen), φτιάξαμε ποπ κορν που τα τσάκισαν όλοι, ανταλλάξαμε τα δωράκια μας, κάναμε τα αστεία μας και γενικά περάσαμε πολύ όμορφα! Και χάρηκα πολύ που ήμασταν με φίλους, με ανθρώπους που αγαπάμε, με παιδιά μέσα στο σπίτι και γενικά με χαρούμενη, καλή, θετική ενέργεια :-)

Για μένα η νέα Χρονιά δεν ξεκίνησε όσο καλά θα φανταζόμουν γιατί είχα νέα για ακύρωση κάποιας συνεργασίας, είχα κι ένα τρακαρισματάκι από αυτά που ευτυχώς βγήκαμε όλοι εντάξει αλλά το αυτοκίνητο με μεγάλη ζημιά, κάτι τσακωμούς, κάτι απογοητεύσεις και τέτοια. Αλλά δεν μασάω :-) Θα τα γυρίσω όλα σε καλό όσο μπορώ και με παίρνει. Για τη συνεργασία δεν με νοιάζει, ήδη σκέφτηκα να κάνω κάτι καινούριο και φανταστικό, το αυτοκίνητο θα το φτιάξουμε και την απογοήτευση θα την ξεπεράσω. 


Και για εσάς το ίδιο εύχομαι. Να βρείτε δύναμη να ξεπεράσετε όσα άσχημα σας έτυχαν, να χτίσετε νέα πράγματα πάνω στα γκρεμισμένα, να δημιουργήσετε νέες καταστάσεις και να χαίρεστε τις στιγμές με τους αγαπημένους σας ανθρώπους. Και να φροντίζετε την υγεία σας. Να είστε πρώτα εσείς καλά, να προσέχετε τον εαυτό σας, ναι αυτόν τον παραμελημένο εκεί στη γωνία.. βγάλτε τον στο μπαλκόνι να αεριστεί, βάλτε του καινούρια ρούχα και κοιτάξτε μαζί τον καθρέφτη. Άντε, να έρθουμε λίγο στα ίσα μας, τόσα άσχημα ακούμε κάθε μέρα... δεν μπορεί, κάτι θα περνάει από το χέρι μας για να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη! Καλή Χαρούμενη Χρονιά να έχουμε φίλοι μου! Και να χαμογελάτε, όπως λέει κι η φίλη μου η Δήμητρα :-)

υ.γ. Να θυμηθώ να βγάλω και τα στολίδια από το blog!

post signature